بر لبانم سایه ای از پرسشی مرموز
در دلم دردیست بی آرام و هستی سوز
راز سرگردانی این روح عاصی را
با تو خواهم در میان بگذاردن، امروز

گرچه از درگاه خود می رانیم، اما
تا من اینجا بنده، تو آنجا،خدا باشی
سرگذشت تیرهء من، سرگذشتی نیست
کز سرآغاز و سرانجامش جدا باشی

نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند
بی خبر از  کوچ دردآلود انسان ها
دست مرموزی مرا چون زورقی لرزان
می کشد پاروزنان در کام طوفانها ...

شوق رسیدن در وجودت بیشتر می شه

قدمهاتو تندتر بر می داری

سنگینی کوله بارت،شیب زیاد،گرمای هوا،خستگی، قدمهاتو سست می کنن

اما شوق رسیدن به قله همچنان به حرکت وامی دارت

قدم به قدم بالا می ری

بالاتر

بالاتر

دوباره به قله نگاه می کنی

دیگه راهی نمونده

انرژِی می گیری

نفس نفس می زنی

چند قدم دیگه

و بالاخره می رسی

حالا تو اوجی

قله

تمام رنج رسیدن رو فراموش می کنی

از لذت پیروزی مست می شی

سرتو بالا می بری تا فریاد بزنی بالاخره رسیدی

نگاهت به قله ی بلندتری میفته که سر به اسمون کشیده... 

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه میکنی اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی برود از دلت جدا بشود

به آنکه دوست ترش داشته ، به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد

گلا یه ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که... نه ! نفرین نمیکنم ... نکند

به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کندفقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

 زارع

تو کجایی؟

-        من در دوردست‌ترین جای جهان ایستاده‌ام؛

کنار تو.

*

-        تو کجایی؟

در گستره‌ی ناپاک این جهان

                                          تو کجایی؟

-        من در پاک‌ترین مقام جهان ایستاده‌ام؛

بر سبزه‌شور این رود بزرگ که می‌سراید

برای تو^.

وقتی پرده رو کنار زدم نور خورشید روی گلهای قالی پهن شد. گرمای آفتاب پاییزی پاهامو گرم کرد

هوس کردم گرما رو با تمام بدنم حس کنم

همونجا زیر نور آفتاب  دراز کشیدم بدنم گرم می شد  گرما ذره ذره  نفوذ می کرد. پلکهام سنگین  شدن. نباید می خوابیدم اما هیچ میلی به مبارزه نداشتم و تسلیم شدم. صدای تلفن بیدارم کرد رسول بود که خبر داد قرار به پس فردا موکول شده

دیگه چیزی نمی شنوی

دوباره به در خروجی نگاه می کنی 

ساعتی بعد توی اتاقت نشستی

از پشت چشمای خیست به عکسش نگاه می کنی

خاطرات ریزو درشت برات زنده می شن

روزها، هفته ها، ماهها، و سالها می گذره

و تو می مونی و یه عکس و کلی خاطره...